sometimes i wish things were different. and other times i just want to say, “fuck it, fuck you, and fuck being hung up on shit that doesn’t matter anymore.” i wanted to remind myself that i am fixed, i’m healed, and i’m happy. i’m proud of myself for that. and i’d love any opportunity to stick that to you, to show you that you broke me, but i didn’t fucking need you to put it back together. it took a long while, but i’m fine, and if you aren’t, well, “your heartbreak isn’t my problem anymore”, as you would say.
sabi sa census, mahigit 11 million ang tao sa metro manila. sa dami ng taong iyon, paano mo kaya malalaman kung sino sa kanila ang para sa’yo? paano kung nakasalubong mo na siya, kaya lang hindi mo pinansin? dumaan na pala sa harap mo noong yumuko ka para magsintas ng sapatos mo. nakatabi mo na pala, kaya lang lumingon ka para tingnan yung traffic light. baka andun na sya, humarang lang yung pedicab. sa dinami-dami ng tao, may mga masusuwerte na nakahanap na. may mga naghahanap pa. may iba sumuko na. pero ang pinakamasaklap sa lahat, yung nasa’yo na, pinakawalan mo pa. pero paano nga kaya ano, kung isang beses lang dumarating yung para sa’yo? palalampasin mo ba, kahit nasa harap mo na?